Zahid elə dəm vurdu ki əfsanələrinnən,

Nəfsin meyi tərk eylədi meyxanələrinnən.

Kim verdi nişan Yusifi könlün ona qondu,

Yandın gecələr nuruna pərvanələrinnən.

Az – maz ağılın var idi meyxanədə qoydun,

Oldun yalan eşqin dəli – divanələrinnən.

İman eliyib neyləmisən bəxtəvər oğlu?

Seçmir ürəyin məscidi bütxanələrinnən.

Şirk əfvini Allah kimə etmiş sənə etsin?

Qaldır meyi meyxanədə məstanələrinnən.

Bəlkəm sənə meyxanələrin faydası oldu,

Öyrənmə bu əl öpməyi fərzanələrinnən.

Ya gəl Anarın rahına Allah yolu tut sən,

Ya qal helə meyxanədə həmxanələrinnən.

Mən bəşərəm, xəlifəyəm haqqım olan cahan mənim,

Varisiyəm yerin, göyün, çərx mənim, məkan mənim.

Zülm elə istəyin qədər, fərz elə ki, cahan sənin,

Səbr eləsəm İlahi tək, xeyrimədir zaman mənim.

Gərçi bu gün dayanmaram zülmə boyun büküb durub,

Şairiyəm İlahinin, haqqı deyən dəhan mənim.

Nəzm mənim, qəzəl mənim, doğru mənim, xəta mənim,

Olsa səvab xeyir mənim, varsa günah ziyan mənim.

Xaliqimin sözün deyən, ayələrdir əsərlərim,

Tanrı verən ağıl sənin, ayə Onun, bəyan mənim.

İndi desəm Nəsimi tək “narə yanan şəcər mənəm”

Orda olan Nəsiminin, burda olan nişan mənim.

Mən Anaram adım kimi, mən Əhədəm özüm kimi,

Batinim zahirimdədir yoxdu nihan, əyan mənim.

Yaşanan dövranımız tarixə oxşar görünür,

Dəyişən zahiridir, batini təkrar görünür.

Elə aklad qoyulub keçmişə saldıqda nəzər,

Boynu zəncirdə gəzən qulları aşkar görünür.

Gecə gündüz çalışan qarnı üçün qul sayılır,

Ona sahiblik edən dövləti quldar görünür.

Xalqının sərvətini şah yığaraq taxt qoruyub,

Yenə şah dövrünə bənzərliyimiz var, görünür.

Quru candan savayı heç nəyimiz yoxdu daha,

Günü gündən bükülür qəddimiz donqar görünür.

Mavi ekranda yaman xalqı sevən görkəmi var,

Boğulan xalqına baxdıqdasa qəddar görünür.

Susur Allah sənə xidmət eliyən mollalarun,

Gəl ki, saqqalı çıxıb minbərə dindar görünür.

Anarı sən niyə xəlq eyləmisən dünyaya?

Heç qəzəb eyləmə dünya mənə murdar görünür.

Heç kəs ürəyimdən qəmi təfsir edə bilməz.

Sığmaz bu təxəyyüllərə təqrir edə bilməz.

Rus ölkəmi pay – lüş eliyib payladı torpaq,

Nə şərh ola, “türkmənçayı” təqdir edə bilməz.

Sülhün sənə Təbriz ilə Tehranı bağışlar,

Qəlbimdəki viranımı tə’mir edə bilməz.

Yefremlərə minnətli olanlar da müsəlman!

Kim fəhmini etmiş mənə tə’bir edə bilməz.

Əlbət nə qədər əl, ətəyindən öpənin var,

Korluqları təzvirini zahir edə bilməz.

Düzdür ki bu, şair gücü sözdən ötə olmaz,

Mən dənlədiyim buğdanı xəlbir edə bilməz.

Sən yaz ey Anar, fəhmini xalqım eləsin qoy,

Torpaq qəmi vicdansıza tə’sir edə bilməz.